Boortmeerbeek.org

Dat er snelle tieners wonen in de planetenwijk, dat hebben wij in de planetenwijk al ondervonden als we zien hoe het hier kan stuiven als de jongens achter de meisjes (of omgekeerd) lopen.

Maar ook op de piste hebben sommigen bewezen zich bij de besten van de provincie Vlaams-Brabant te mogen rekenen.

Tijdens het voorbije Vlaams-Brabants kampioenschap atletiek voor de jeugd op de piste in Huizingen (zaterdag laatstleden) brachten 2 “planetenwijkers” in totaal 5 medailles mee naar Boortmeerbeek.

Bij de miniemen jongens haalde Jasper Rijckmans een bronzen medaille op de 80 meter en een zilveren plak met zijn ploeg van de 4 x 80 meter. Op de 150 meter kwam hij net iets te kort (8 honderdsten van een seconde…) om op het podium te staan, maar al met al kan hij toch neerkijken op een mooie prestatie, te meer als je weet dat hij nog eerstejaars-miniem is en dus volgend jaar in dezelfde categorie aan de slag mag.

Bij de miniemen meisjes behaalde Ine Geeraerts twee bronzen medailles (zowel op de 80m als op de 150m), en mocht ze zich tot Vlaams-Brabants kampioen kronen met het aflossing-team op de 4 x 80m (op de foto: het felbegeerde schildje dan alleen de Vlaams-Brabantse kampioenen kunnen verdienen). En dat ondanks een liesblessure die haar heeft weerhouden om deel te nemen in haar favoriete discipline, het verspringen.

Proficiat aan beiden, maar let wel op hé: in de planetenwijk mag je nergens sneller dan 30 km/h …

Wat gebeurt er als je bijna dertig wordt, je 10-jarig jubileum als scoutsleider tegemoet gaat en van enige mate van populariteit geniet?

Wel, het kan gebeuren dat je vrienden er nog niet van overtuigd zijn dat je over de nodige wijsheid beschikt die verwacht wordt van een dertigjarige, en je daarom middels opdrachten naar die kaap proberen te leiden.

Dit is er wat de Boortmeerbeekse “Blonde God” overkwam, en om het nog mooier te maken hebben die vrienden daar nog een mooie blog over gemaakt ook!

Lees dus mee op “De Blonde God wordt 30!” hoe deze naar zijn dertigste verjaardag wordt begeleid.

Inwoners van Schiplaken en Hever zullen de onverzorgde wandelaar met de lange grijze haren en baard missen die op onmogelijke uren plots opdook in het straatbeeld. Albert Van Camp werd zaterdag 3 februari rond 21.00 u. aangereden door een Mercedes-terreinwagen in de Zevenbunderweg. Reanimatie van de hulpdiensten kon niet meer baten.

Albert Van Camp was een bekend figuur. Hij liep er als een clochard zo onverzorgd bij dat hij in een aantal café’s niet meer welkom was. In café “De Brugtrappers” aan de Vaartdijk in Schiplaken was het een trouwe stamgast. Iedereen daar vond hem een eigenzinnige maar doodbrave man. Albert was helemaal geen dronkaard. Hij is op één uitzondering na nooit dronken geweest. Hij liet al wel eens een volle pint staan als hij voelde dat hij genoeg had.

Zijn ogen waren als heldere zwarte kooltjes. Dat gaf hem een jonge uitstraling. Hij was helemaal niet dom. Gesprekken waren dikwijls bij hem one-liners die elkaar tegenspraken. Bij een optreden van de fanfare de dag voordien had hij zich nog geamuseerd en gezegd: “De beste hebben gespeeld, de andere kenden er geen kloten van…”. Dat herhaalde hij dan enkele keren.

Vroeger is het anders geweest. Als jongere was Albert zeer fier en zeer verzorgd. Hij wisselde zelfs per dag verschillende keren van kledij. Hij was een echte playboy in die tijd voor de vrouwen. In 1971 veranderde plots alles. Hij werkte als arbeider in het “Bommenkot” in Mechelen. Bij een ontploffing werd Albert door een schrapnel getroffen aan zijn hoofd. Een gedeelte van zijn schedel werd weggeslagen. Wonder boven wonder overleefde hij dat ongeval. Hij was van dan af invalide en begon zich zonderling te gedragen.

Ondanks dat zware ongeval waren zijn hersenen en zijn geheugen intact gebleven. Zo kende hij iedereen die begraven lag op het kerkhof van Schiplaken. Albert hield er eigenaardige gebruiken op na. Zo kocht hij voedingswaren bij Sylvaan die hij uit het vuistje opat. Wat overbleef ging hij op het kerkhof verstoppen achter grafzerken voor een volgende eetbeurt.

Hij heeft geleefd zoals hij gaarne leefde. Vrij en ongebonden. Hij is nooit getrouwd geweest. Het wandelen was zijn therapie om zijn zenuwen in bedwang te kunnen houden. Hij heeft niet lang kunnen genieten van zijn pensioen. In augustus was hij 65 jaar geworden.

Een gekende dorpsfiguur verdwijnt definitief uit het straatbeeld van Hever en Schiplaken. Toen Margaretha van den Bal hem suggereerde om toch wat gezonder te leven en minder te roken reageerde hij gevat: “Ik zal niet sterven in mijn bed”. Die voorspelling van hem is dus uitgekomen. Café Brugtrappers verliest aan Bèreke een trouwe klant. Den Boonen Kriek zal onaangeroerd blijven.

Op zaterdag 24 maart a.s. te 20.30u zal in het Parochiecentrum De Bosuil te Schiplaken een Afrikaanse avond plaatsvinden ten voordele van het missiewerk van Pater Bolle in Tanzania.

Pater Bolle is een oud-inwoner van Schiplaken. De Parochie Heilige Familie van Schiplaken organiseert deze avond om de bouw van een kleuterschool te Igunga-Tanzania mee te helpen bekostigen.

Tijdens deze avond treedt de Afrikaanse zang- en dansgroep “African Joys” op. Inkom 5€. Meer info over deze groep vindt u op www.africanjoys.be .

Voorafgaand aan deze amusementsavond vindt een Afrikaanse mis plaats om 19.00u in onze parochiekerk met Afrikaanse gezangen van dezelfde groep.

Meer info is te vinden op de website http://home.scarlet.be/bollebolle2/

Programma:

Lees verder »

Als ik vertel waar ik werk, zijn de mensen van hier verbaasd, en zeggen dat het de ergste plaats in Honduras is. Nee denk ik dan: het is een plaats waar alle hulp welkom is! (Sophie Michiels)

Sophie Michiels (26) is laborante van opleiding en sinds augustus 2006 voor één jaar vrijwilliger in Honduras. Vroeger deed ze al vrijwilligerswerk bij Ravot en begeleidde ze jonge kinderen op sport- en jeugdkampen. Ze zoekt graag het avontuur op.

Zo trok ze in de zomer van 2005 met de rugzak door Marokko. Die reis, zo zegt ze, bracht bij mij een ommekeer teweeg. Ik zag er kinderen die leefden in de schrijnenste armoede. Daar besloot ik de wereld in te trekken en een tijdje tussen de arme mensen te gaan leven om hun miserie te verlichten. Ook al sinds ik klein was had ik één droom:”Arme kindjes in ontwikkelingslanden gaan helpen”. Die droom heb ik nu waar gemaakt. Ik werk nu met kankerpatiëntjes in een ziekenhuis in Tegucigalpa, de hoofdstad van Honduras.

De organisatie waarvoor ik werk noemt “Fundacion Para los Niños con Cancer”. De website van mijn organisatie is www.salvamivida.org. Af en toe trek ik met een vriendin de natuur in om de batterijen terug op te laden. De prachtige natuur staat in schril contrast met de verschrikkelijke armoede waarmee we dagelijks geconfronteerd worden..

Wil je meer weten over “Sophie in Honduras” dan kan je terecht op haar webblog http://sophkeinhonduras.blogspot.com/ . Neem gerust contact met haar op.

Wie graag speelgoed of schoolmateriaal naar Sophie opstuurt kan haar ook via volgend e-mail adres bereiken: michielssophie@hotmail.com .